فریادها مرده اند،
سكوت جاریست،
تنهایی حاكم سرزمین بی كسی است ،

 میگویند خدا تنهاست ما که خدا نیستیم چرا تنهاییم.

بزرگتر که می شوی غصه هایت زودتر از خودت قد می کشند

لبخندهایت را در آلبوم کودکیت جا میگذاری

 و ناخواسته وارد دنیای لبخندهای مصنوعی میشوی

شاید بزرگ شدن، آن اتفاقی نبود كه انتظارش را میكشیدم...!

عصر زمستانی دلگیریست ،

برف میبارد .

پنجره را که باز می کنم ، هوای اتاق عوض می شود 

اما 

هوای دلم نه !

 میـــزی برای کار
کاری بــرای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگـــی برای یاد
یادی برای سنگ
                      این بود زندگی؟ …

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات
و از این غربت تلخ
که به اجبار به پایم بستند
می گریزم از شب
می گریزم از عشق
و تو ای پاک ترین خاطره ها
همه جا در پی تو می گردم...

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

اين همه نت
که در جهان جارى ست
تنها
صداى قدم هاى تو جاذبه داشت
... اين روزها ترديد دارم
تو رفته اى يا من کر شده ام؟                              

  نیما تابنده

اوست نشسته در نظر ، من به کجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل ، من به کجا سفر کنم

چقدر دلم مي‌خواهد نامه بنويسم

تمبر و پاكت هم هست

و يك عالمه حرف

.

.

. 

كاش كسي جايي منتظرم بود

http://sarehdastaran.blogfa.com/

مردن امر ساده ای ست و از زندگی کردن بسیار آسان تر است

تمام خفقان مرگ در مقابل یک شک در مقابل یک حرص

در مقابل یک ترس در مقابل یک کینه در مقابل یک عشق

هیچ است مردن امر ساده ای ست و در مقابل خستگی زندگی

چون سفری است که در یک روز تعطیل می کنیم

و...و دیگر هرگز باز نمی گردیم...

از اندوهِ جهان

به تو پناه می برم ،

از اندوهِ تو

به کجا ؟!

...

 زهرا مرادپور 

بی خـــداحــافــظ،

                        بی هــــوا رفتـی

                 بی خبـــــر

   خیلـی بی صــــدا رفتـی . . . .

اگر تو روی نیمکتی
این سوی دنیا
تنها نشسته‌ای
و همه آنچه نداری
، کسی است …

شاید آن سوی دنیا
روی نیمکتی دیگر
کسی نشسته است
که همه آنچه ندارد تویی …

نیمکت‌های دنیا را چه بد چیده‌اند!

دلم مي گيرد
از سردي چندش آور دستي

شیر یا خط؟

دست بردار  

وقتی که روزگار.....روی تمام آرزوهایت خط قرمز کشیده است 

دیگر چه فرقی می کند این سکه از کدام رو بنشیند؟

 اصلا هر دو روی سکه برای تو... 

همین پیشانی ترک خورده .....برای من کافیست

روزی به رویایت که هنوز با من است

حسادت خواهی کرد!

روزی که دیگر

 هیچ نشانی از من نخواهی داشت...

باران حجم کوچکی از صمیمیت توست

بوی خاک باران خورده

درست مثل عطر تو

روی همه ی کلماتم پهن شده است

...

باران که می بارد

بوی رسیدنت می آید

می دانی

تو در ذهن من

هم تراز بارانی!

زهرا مرادپور

نه تویی هست که بماند

نه بارانی مانده که ببارد

نه کلمه ای خیال دارد بیاید!

 لطیفی                                                                                                                                                                      

باران باشد

تو باشی

یک خیابان بی انتها باشد ....

به دنیا می گویم .... خداحافظ !

 گروس عبدالملکیان

شب تهی از مهتاب

شب تهی از اختر

ابر خاکستری بی باران پوشانده

آسمان را یکسر

 ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت ، افسوس!

                                                  سخت دلگیرتر است

شوق باز آمدن سوی توام هست اما  

تلخی سرد کدورت در تو

پای پوینده راهم بسته

 ابر خاکستری بی باران

راه بر مرغ نگاهم بسته

.

دریا دریا مهربانیت را می خواهم

نه برای دستهایم

نه برای موهایم

نه برای تنم

برای درختها تا بهار بیاید

و تو فکر می کنی زندگی چند بار اتفاق می افتد ؟

و تو فکر می کنی یک سیب چند بار می افتد تا

نیوتن به سیب گاز بزند و بفهمد چه

شیرین می بود اگر می توانستیم به آسمان سقوط کنیم ؟

عباس معروفی  

بدون نام به شانه ام زدی

که تنهایی ام را  تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای ؟

تکاندن برف از شانه های آدم برفی

گروس عبدالملکیان

از خيابان تنگ و دراز فاصله

از هیاهوی قارقارک های بی حوصله

از تو

از خودم

_ عبور می کنم_

تنها برای آن که

اکنون را نبینم....

ما بدهکاریم
به یکدیگر
و به تمام دوستت دارم‌های ناگفته‌ای
که پشت دیوار غرورمان ماندند
و ما آنها را بلعیدیم
تا نشان بدهیم منطقی هستیم
حالا ما مانده‌ایم
و این همه بدهی
و این همه دوست داشتن‌های فروخورده
و یک جفت قلب و احساس زخمی
و یک جفت غرور سالم اما مخرب …

باران كه ببارد
رویاهایت همیشه زرد می‌مانند
كه آسمانِ باورِ تو
بغضی پاییزی دارد …

كه از پروانه و كبوتر و رویا
پرواز را نفهمیده‌ای .
چرا كه آسمانت را از زمین سهم گرفته‌ای
باران كه ببارد …
دوباره آغاز می‌شوم …

  بهمن قره داغی

دلم گرفته 

دلم عجیب گرفته است 

و هیچ چیز ، 

نه این دقایق خوشبو ، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش ، 

نه این صداقت حرفی ، که در سکوت  

میان دو برگ این گل شب بوست 

نه هیچ چیز مرا ازهجوم خالی اطراف نمی رهاند 

و فکر می کنم 

که این ترنم موزون حزن تا به ابد 

شنیده خواهد شد .

ما کم کم به عذاب کشیدن افتخار می کنیم
به تنها ماندن عادت
از بزرگی کوچک می شویم
شعر می گوییم
مقاله می خوانیم

سایتی اگر باز بماند

نگاه می کنیم

و گاهی امیدوارانه

به یکدیگر انرژی مثبت میدهیم!

بیا
بیا

اینجا همه ی افسوس ها خوردنی هستند
دلی از عزا در می آوریم…

کدام همسفر ، کدام همراه ؟

به دیروزها می سپارم رؤیاهایم را

و به راه می افتم از پی ِ سایه ام.

درختان ِ کاج

سربلند  و بی نیاز می زیند

بر دامنه ی کوه های  بلند.

من سردم است …
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه‌ترین یار ” آن شراب مگر چند ساله بود ؟ ”
نگاه کن که در اینجا
زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چگونه گوشت‌های مرا می‌جوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟