ای حسُ و حال نو!
با من قدم بزن
در ذهن کوچکم
این کهنه‌های تازه‌نما را
به‌هم بزن ..

اي غمگين ترين جوانمرد كاش مي توانستم بر آن انگشتري كه در ركوع به فقير دادي بوسه بزنم

كاش همان چاهي بودم كه نيمه شبها تنها همدم تو بود .

كاش عبايي بودم بر دوش تو و يا درختي در كنار خانه ات .

كاش زخمي ذوالفقار تو بودم و به عتاب در من مينگريستي .

كاش همنشين مردم چشم تو مي شدم ، حتي اگر بدترين مردمان بودم .

آيا مرغابياني كه سعادت ديدار تو را داشتند از من خوشبخت تر نبودند؟

 اي تنهاترين عادل ، اي مهربانترين دلاور ، من عاشق جماعتي هستم كه گلبرگها و سنبله ها را از لابلاي دستهايت چيدند حتي اگر لحظه اي آنها را نبوئيدند .

من عاشق چشماني هستم كه تو را ديدند ، حتي اگر نامهربانانه .

بگذار بي هيچ غروري بگويم من به سنگريزه هايي كه هر روز بر آنها قدم ميگذاشتي و ديوارهايي كه از كنارشان مي گذشتي ، حسودي ام ميشود .    

                                  آه اگر وا نشود ...

خمار بر سر ما ماند و جام خالی شد

                             خمی که می برد از سر

                                                             خمار

                                                                   آمدنیست  

گنجشکی کوچک که به جرعه آبی خوشنودم

و به ریزه نانی راضی

احساس خوشبختی ابدی با من است

پرواز،

رازی است که در من نخواهد مرد

دنیا بالهای من است

گاه سکوت یک دوست معجزه میکند و

 تو می آموزی که همیشه بودن در فریاد نیست

قلب من کجاست؟

دست می کشم به خویش

دست می کشم به خاک

دست می کشم به هر چه هست و نیست

محتاجم

به رویشی نه از این خاک

به زایشی نه از این دست

به قصه ای نه چنین تلخ

به باوری نه چنین بست................

 عمق خستگی همیشگی ست

حجم عمرمان چند هزار سال زندگی ست؟

يه دل ميگه نشم عاشق كس . يه دل ميگه ميميرم بي نفس
يه دل ميگه برمو و يه دلم ميگه خو كن به قفس
يه دل ميگه پر رنگ و رياست . يه دل ميگه اين روياي ماست
يه دل ميگه بگمو و يه دلم ميگه فردا به ما
يه دل ميگه پر از عشقم هنوز
يه دل ميگه كه بساز و بسوز

                      سركن بي فروغ خو كن به دروغ اين عمر دو روز


يك بوم دو هوا خسته ام به خدا نيمخوام و ميخوام بشم از تو جدا
روياي عزيز

                 ترديد و گريز

                                بي عشق نميتونم به خدا

سلطان قلبم بي تو سرابم

                                     آلوده ي فكر ناجور و ترديد
برگرد و از من عشقي بنا كن كانون روحم به عشق تو لرزيد

بال و پر ريخته مرغم به قفس

تا گشايم پر و بال

پر پروازم نيست

تا بگويم كه در اين تنگ قفس

چه به مرغان چمن مي گذرد

رخصت آوازم نيست

از زبــــان حـــضــرت عـلـــی^(ع)

به ستاره ها مي گويم جامه سياه بپوشند و ماه را در مـيان آنان مـينـشانم تا از شبهاي كبـودتو بــگويم. مي دانم جبرئيل نيز از مرثيه تو خواهد گريست و هفت ستون افلاك به لرزه خواهد افتاد.

 شكوه ، شكوه از دستهاي پليدي كه نگذاشـتند كويرهاي سوخته را با شاخه هاي ترد ياس زيبا كني و لبخند بهشتي تو نيمكره هاي سرد زمين را فرا بگيرد .

اي بانوي خسته خانه من ! آنهايي كه آفتاب قلب تـو را نديدند ، آنهايي كه نخواستند درخشش حرفهاي تو را ببينند ، از دايره انصاف و وجدان بيرون ايستاده بودند .آنها شمشيرهاي شكسته و زنگار گرفته اي بودند كه به كار بــازي كودكان نيز نمي آمدند. چقدر به خاطر من ترا آزردند و تو لب فرو بستي و جز به روح رسول الله (ص) شكايت نبردي.

نيمه شبها وقتي از گفتگو با چاه به خانه باز مي گشتم  نگاه مهربان تو به من آرامش مي بخشيد با خود مي گفتم آيا خدا مهربانتر از فاطمه آفريده است؟

من نمي خواستم اشكهايم را ببيني ، همانگونه كه تو كبودي بازويت – جاي گستاخترين تازيانه عالم را از من پنهان كردي. تو نمي خواستي پر كاهي به رنجهاي من بيفزايي.

اي كوثر بي انتها ! هيچ كس به قدر من تو را نمي شناسد . اين بي وفايان كه از شاخه هاي خشكيده نخلستان هم كمتر بودند مگر بارها به چشم خويش تو را بر زانوي پيامبر ^(ص) نديده بودند؟ مگر بوسه هاي مكرر پيامبر را بر لبان تو شاهد نبودند ؟ آنشب كه من و اسما تورا با ترانه هاي آبي غسل مي داديم، فرشته ها يكريز اشك مي ريختند . من و اسما نيز اشك مي ريختيم . ماه اشك مي ريخت. ملكوت اشك مي ريخت. اما گرانبهاترين اشكهاي دنيا اشكهاي حسيــن بود. وقتي او كودكانه براي تو مي گريست و بي تابي ميكرد ، من دگرگون مي شدم، سياره ها از حركت باز مي ايستادند و نخلهاي كربلا از غصه خم مي شدند . افسوس ، افسوس كه اين خانه كاهگلي كوچك دگر صداي قدمهاي ترا نخواهد شنيد و دستهاي صبورت گيسوان پريشان زينب را شانه نخواهد كرد .فاطمه ، فاطمه ، چه طنين دل انگيزي دارد نام تو؟ اگر نام ترا در خانه زمزمه كنم با بهانه هاي كودكان چه كنم ؟ چگونه بدون تو به خانه بازگردم ؟ فرياد فرياد از روزهاي بي رمق و بي رونقي كه بدون تو خواهد گذشت . از امشب چه اندوههاي ناگفته اي با چاه خواهم داشت.

فاطمه ، فاطمه اسماء شاهد بود كه وداع من با توحزين ترين وداعها بود.

در غم تو اگر ستاره هابر زمين بيفتند و خاكستر شوند، سزاست. بي تو تمام شبهاي من بي صبح باد! بي تو تمام رگهاي من غمخانه فراق تو باد.

مشت مي‌کوبم بر در

 پنجه مي‌سايم بر پنجره‌ها

  من دچار خفقانم، خفقان!

        من به تنگ آمده‌ام، از همه چيز

بگذاريد هواري بزنم،

-آآآآآآي! با شما هستم!

 اين درها را باز کنيد!

    من به دنبال فضايي مي‌گردم،   

   لب بامي،

      سر کوهي،

       دل صحرايي      

که در آنجا نفسي تازه کنم.

   آه!

       مي‌خواهم فرياد بلندي بکشم  

         که صدايم به شما هم برسد.

        من هوارم را سر خواهم داد، 

            چاره درد مرا بايد اين داد کند.

از شما خفته چند،

چه کسی

آسمان سربی رنگ.

من درون قفس سرد اتاقم

دلتنگ.

می پرد مرغ نگاهم

تا دور.

آه باران باران

پر مرغان نگاهم را شست.

از دل من اما

چه كسی

نقش تو را خواهد شست؟

باور نکردی که سکوت

من به آمار زمین مشکوکم

                         اگر این شهر پر از آدمهاست

                                               پس چرا این همه دلها تنهاست ...؟؟!!

فقط کسی معنی دل تنگی را درک می کند که طعم وابستگی را چشيده باشد پس

هيچوقت به کسی وابسته نشو که سر انجام آن وابستگی

دلتنگيست

ما

کاشفان کوچه های بن بستیم

حرف های خسته ای داریم

این بار

پیامبری بفرست

که تنها گوش کند.